[ توماس کواکس/ خبرگزاری فرانسه/ گتی ایماژ] سلیسیا پیری، پس از دیدار نمودن از بغداد، کتابی دربارۀ معماری آن نوشت.
مصاحبه به وسیلۀ دیکرا توفیق در بغداد -- 10/9/1
برای موطنی دات کام
سیسیلیا پیری، پژوهشگر و ادیب فرانسوی، به تازگی " کتاب مهمی دربارۀ معماری بغداد با نام معماری بغداد: جنبه های یک پایتخت مدرن در ساخت، 1920- 1950 " منتشر کرد. کتاب پیری که به زبان های فرانسه، عربی، و انگلیسی چاپ شده، و برای پایان نامۀ دکترای وی نوشته شد، معماری بغداد را در زمینه ای تاریخی قرار داده و طراحی های زیبای آن را بررسی می کند.
پیری حرفۀ خود را با مطالعۀ ادبیات فرانسه و تاریخ ادبیات ایتالیا آغازکرد. او سابقۀ کار به عنوان آموزگار زبان و معلم تمدن های فرانسه و لاتین را نیز دارد.
پس از آن در یک شرکت انتشاراتی متخصص در کتاب های معماری، برنامه ریزی شهری و سنت های کهن به عنوان دبیر مشغول به کار شد.
موطنی نشستی با پیری ترتیب داد تا دربارۀ این کتاب و تجربۀ وی درعراق گفت و گو کنند.
موطنی: دربارۀ کتاب برایمان بگویید و اینکه نگارش آن چقدر برایتان طول کشید؟
سیسیلیا پیری: این کتاب تحقیقی است در خصوص طراحی های داخلی و گرافیک. نمی توان آن را کتابی دانشگاهی در نظر گرفت؛ بلکه بیشتر کتابی است برای کسانی که به طور معمول به این موضوع علاقه دارند.
من همچنین آن را ابزاری برای آشنا کردن مردم با بغداد می دانم.برای کسانی که بغداد را نمی شناسند. بخش نخست کتاب یک بررسی تاریخی در ثبت تغییرهایی است که بین دهۀ های 1920 تا 1950 در بغداد رخ داده. بخش دوم شامل هفت فصل است که هر کدام موضوع خاصی مربوط به معماری بغداد در خلال دهۀ های 1920 تا 1960 را نشان می دهد.
برای درجۀ دکترایم، باید تمامی پیش نیازها را تا ماه سپتامبر 2010 تمام کنم و به پایان رساندن این کتاب سه سال طول کشید. این سه سال افزون بر ترجمه، کارپژوهش، جمع آوری اطلاعات، اسناد، عکس ها، و چاپ را دربر می گیرد.
موطنی: این ایده چگونه به ذهن شما خطور کرد؟
پیری: برای نزدیک به 25 سال از کشورهای خاورمیانه دیدن کرده ام و این بخشی از کارهای مورد علاقه ام است. زمانی که در سال 2003 برای نخستین بار به عراق رسیدم ، اصلا" هیچ نظری برای نگارش یک کتاب نداشتم؛ بلکه با دوستی آمده بودم که در حال مهیا کردن شرایط برگزاری یک نمایشگاه برای نقاشان عراقی در پاریس بود. در سفر با ماشین به منظور دیدار با نقاشان و جمع آوری تابلوهایشان، دوستم را همراهی کردم. دربارۀ بغداد و اینکه چه شکلی دارد هیچ اطلاعی نداشتم. در حین این گشت و گذار شهر را کشف کردم. پس از بازگشت به فرانسه، به دنبال منابعی دربارۀ بغداد گشتم، اما هیچ چیزی پیدا نکردم. دوباره در انگلیس تلاش کردم، اما آنجا هم چیزی نیافتم. بنا بر این تصمیم گرفتم تا اوایل سال 2004 به بغداد بازگشته تا نمایشگاهی ازعکس و نوشته ترتیب دهم. پس از بازگشتم، دریافتم که حجم زیادی ار اسناد، عکس، و مصاحبه در اختیار دارم که ترغیبم کرد تا آن را به عنوان پایان نامۀ دکترا پیشنهاد بدهم.
موطنی : آیا گروهی برای کمک در نگارش این کتاب تشکیل دادید؟
پیری: در واقع با چند تن از دانشجویان در بغداد ارتباط برقرار کردم. این دانشجویان به عنوان بخشی از نیازمندی های مطالعاتیشان می بایست خانه های بغداد را ثبت می کردند. این به نوعی یک سود متقابل میان ما بود؛ چرا که آنها را به محل و نشانی خانه های مذبورراهنمایی می کردم. من برای عکسبرداری از آن خانه ها به آنجا می رفتم و آنها نقشه و نمونۀ آن را آماده کرده و یک نسخۀ آن را به من می دادند.
موطنی : آن همه نشانی را چگونه به دست آوردید؟
پیری: آنها را خودم ازطریق آشنایان به دست آوردم تا این که شبکه ای از تماس ها را برای این کار تشکیل دادم. به وسیله این تماس ها، صدها نشانی داشتم. در ضمن حدود 10,000 سند مربوط به پژوهش هایم داشتم که عکس، مجلات، تصاویر گرفته شده از اینترنت و خیابان المتنبی و از لندن را شامل می شد. من همه آنچه را که می توانستم جمع آوری کردم.
موطنی: در نگارش این کتاب چه چیزی بیش از همه شما را تحت تأثیر قرار داد؟
پیری: این اثرگذاری را می توان به دو نوع تقسیم کرد. نوع اول یک احساس شخصی بود که از یافتن یک مدرک یا شیئی که به نظرم گواه مهمی در پژوهش من به حساب می آمد به من دست می داد. نوع دوم عاطفی بود. زمانی که مردمی را ملاقات می کردم که نمی شناختم و به من خوش آمد می گفتند و خوشحال بودند که اطلاعت مربوط به خانه یا شهرشان ثبت می شود، عواطفم را برمی انگیخت.
موطنی : آیا ساختمان هایی که مورد پژوهش شما قرار گرفتند به گروه خاصی از معماری تعلق دارند؟
پیری: نمی توانم آن را در یک گروه از هنر یا معماری بنامم؛ چرا که تمامی سازه ها در خلال آن دوره به وسیله پیمانکاران ساحته شد نه معماران. پس از ورود انگلیسی ها به عراق در سال 1917، روش های نوین معماری در بغداد ظاهر شدند و آن ساختمان ها بر اساس روش های غربی بنا شدند. اما آنها با جزییات اصلی و محلی ترکیب گشتند. این باعث ظهور طراحی خصوصی نوینی در بغداد شد. اگر شهرهای دیگری مانند قاهره، بیروت، و دمشق را طی همین دورۀ زمانی بررسی کنیم، می بینیم که ترکیب میان معماری غربی و جزئیات محلی هر شهربه ساختمان ها جنبۀ خاص خود را می بخشد. بنابر این طراحی ویژۀ بغداد را به ویژه در دهۀ 1930 می توان طراحی بغدادی نامید.
موطنی: اهمیت تاریخی ساختمان ها در این دوره چیست و چرا حفظ و نگهداری آنها مهم است؟
پیری: جای پشیمانی است که قدمت این ساختمان ها آنها را از حمایت قانون خارج می کند؛ چرا که قوانین مرتبط به حفظ ساختمان ها تنها سازه هایی را شامل می شود که دست کم یکصد سال قدمت داشته باشند. به نظر من ساختمان های این دوره قسمت مهمی از تمدن بغداد به حساب می آیند و باید از آنان محافظت شود. اهمیت این ساختمان ها از بقیۀ خرابه های تاریخی در اطراف عراق کمتر نیست.
موطنی: آیا با معماران عراقی دیدار داشته اید؟
پیری: البته. من با شمار زیادی ازآنان دیدار کردم و با برخی از آنان چون رفعت الجادرجی، محمد مکیه، میسون الدملوجی، سلمی الدملوجی، و صبحی العزاوی و دیگران ارتباط دارم. در پیش درآمد کتاب می بینید که صفحه ای را اختصاص داده ام به نوشتۀ رفعت الجادرجی، و صفحه ای که نعیم قطان نوشته و صفحۀ سوم هم نوشتۀ احسان فتحی است.
موطنی: چه برنامه ای برای آینده دارید؟
پیری: تا آخرین لحظۀ عمرم، زندگی خود را وقف کار خواه نمود. به دنبال تخصص در کار پژوهشگری دربارۀ عراق خواهم رفت، نه تنها در بارۀ بغداد؛ چرا که علاقه مند به مطالعۀ مدل های ساختمان در بقیه نقاط عراق هستم تا بدانم آیا با ساختمان های بغداد شباهت دارند یا تفاوت، یا اینکه هر شهر مشخصات خود را دارد یا خیر.
عکس: [ توماس کواکس/ خبرگزاری فرانسه/ گتی ایماژ] سلیسیا پیری، پس از دیدار از بغداد، کتابی دربارۀ معماری آن نوشت.
این مقاله را ارزشیابی کنید
خواهشمندیم نظرتان را درباره مقاله فوق با ما در میان بگذارید تا ما بتوانیم کیفیت این سایت اینترنتی را بهبود ببخشیم.
- شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها در موطنی
نظرات خوانندگان