[ذکری توفیق] اسعد عبد الرزاق گفت که اولین بازیگری خود را با برادرش و یک گروه از هنرپیشگان آماتور تجربه کرده است.
مصاحبه توسط ذکری توفیق در بغداد، 10/2/6
برای موطنی دات کام
اسعد عبدالرزاق، یکی از هنرمندان با سابقه عراقی است که در نمایشنامه ها، فیلم ها و سریال های تلویزیونی بیشماری نقش آفرینی کرده است. او به عنوان کارگردان هم کار کرده است.
در سال 1961، عبد الرزاق به ریاست مؤسسۀ هنرهای زیبا برگزیده شد و در سال 1971 رئیس دانشکده هنرهای زیبا شد. عبد الرزاق ظرفیت دانشکده را قبل از بازنشسته شدن در سال 1988، از دو بخش و 150 دانشجو به هفت بخش و 3,000 دانشجو افزایش داد.
موطنی برای انجام مصاحبه، با عبد الرزاق در بغداد به گفت و گو نشست.
موطنی: کار هنرپیشگی شما چگونه آغاز شد؟
اسعد عبد الرزاق: هنگامی که یک کودک بودم، برادر بزرگم مرا همراه با یک گروه از هنرپیشه های آماتور برای شرکت در یک نمایش با خود برد.
در سال 1939، حقی الشبلی، هنرپیشه معروف، اعلام کرد که برای تئاتر عراق به چند هنرپیشه نیاز دارد. یکی از همکارانم در دبیرستان مرا معرفی نمود. من برای شرکت در نمایش اقدام کردم و الشبلی به من نقش اصلی در نمایشنامه «الصحرا» را داد که ما آن را در مقابل وزیر آموزش و پرورش آن زمان به عنوان بخشی از فعالیت های مدرسه ارائه کردیم.
بعد از تاسیس مؤسسۀ هنر در سال 1940، الشبلی از من برای رفتن به مؤسسه دعوت به عمل آورد. با این وجود من به او گفتم که می خواهم دبیرستان را به پایان برسانم. من از دبیرستان فارغ التحصیل شده و وارد دانشکده حقوق شدم. در آن زمان به گروه «جبر الخواطر» که توسط یکی از هنرمندان به نام یوسف العانی از دانشجویان دانشکده حقوق، تاسیس شده بود، پیوستم. از طریق آن گروه، ما آثار زیادی را ارائه کردیم که برخی از آنان تنها نمایش های کمدی بود.
با این وجود، شوق بازیگری در درون من باقی ماند. بنابراین، به گروه شبانه مؤسسۀ هنرهای زیبا پیوستم. به همین خاطر خانواده ام بیش از دو هفته با من قهر کردند.
بعد از فارغ التحصیل شدن از دانشکده حقوق، من در همان رشته برای مدت کوتاهی مشغول به کار شدم. بعد از آن، برای تدریس بازیگری در مؤسسۀ هنرهای زیبا انتخاب شدم. پس از آن، فرصتی به دست آمد تا بتوانم در رم در رشته درام تحصیل کنم و در سال 1958 بعد از دریافت فوق لیسانس، به عراق بازگشتم.
موطنی: در مورد سابقه تئاتر خود برایمان صحبت کنید.
عبد الرزاق: من همراه مرحوم وجیه عبد الغنی، گروه «14 ژوئیه» را در سال 1959 تشکیل دادیم. ما فوزی مهدی و صادق علی شاهین را هم در کنار خود داشتیم. این گروه به همراه گروه «تئاتر پیشرفتۀ هنری» که توسط یوسف العانی پایه گذاری شد، یکی از مهمترین گروه های بغداد بود.
ما نمایش های بسیاری را ارائه کردیم که برخی از آنان هنوز در خاطرات تماشاچیان وجود دارد مانند «ال دبخانه» که برای اولین بار در سال 1960 اجرا و بسیار مشهور شد. همچنین نمایش های دیگری مانند «کملت الصبحه»، «ایدک بلدهن»، «جزه و خروف»، «جفجیر البلد»، و چند نمایش دیگر هم که بیشتر آنان را خود کارگردانی کرده بودم نیز بودند.
دهه 60 و 70 میلادی، دوران طلایی تئاتر عراق بود چون گروه های بسیاری تاسیس شد و نمایش های متعددی هم اجرا شده بود و تماشاچیان هم اشتیاق و علاقه بسیاری به تماشای نمایشنامه داشتند. گروه هایی که در آن زمان تشکیل شدند هم به صورت روزانه نمایش هایی را در تلویزیون اجرا می کردند. بیشتر نویسندگان، سناریوهای خود را به گروه های تاتری پیشنهاد می کردند چون آنان وقتی نوشته های خود را به مدیریت تلویزیون نشان می دادند، آنها نوشته هایشان را در سطل زباله می ریختند.
موطنی: رابطه بین هنرمندان امروزی با هنرمندان گذشته چقدر تفاوت دارد؟
عبدالرزاق: در زمان ما، وفاداری به پیشکسوتان بیشتر بود. اولین نسل هنرمندان ما به هنر اعتقاد داشتند با اینکه ما در یک محیط سنتی زندگی می کردیم. برای نمونه، یادم می آید که خالد الراحل برای کشیدن صورت جواد سلیم که در بستر مرگ بود تعجیل می کرد تا بتواند از او یک مجسمه بسازد. این بخشی از قدردانی ما برای استاد بزرگ بود. اکنون من آن وحدت و اهمیت به پیشکستوتان را در شاگردان نمی بینم.
عکس: [ذکری توفیق] اسعد عبد الرزاق گفت که اولین بازیگری خود را با برادرش و یک گروه از هنرپیشگان آماتور تجربه کرده است.
این مقاله را ارزشیابی کنید
خواهشمندیم نظرتان را درباره مقاله فوق با ما در میان بگذارید تا ما بتوانیم کیفیت این سایت اینترنتی را بهبود ببخشیم.
- شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها در موطنی
نظرات خوانندگان