[ذکری توفیق] هنرمند سعد الطایی در کارگاه خود نقاشی می کند.
مصاحبه انجام شده توسط ذکری توفیق در بغداد - 10/2/28
برای موطنی دات کام
هنرمند سعد الطایی یکی از پیشگامان نقاشی مدرن در عراق است. او در سال 1976 کار تدریس را در دانشکدۀ هنرهای زیبا آغاز کرد؛ جایی که وی ریاست ادارۀ هنرهای زیبا را سال ها برعهده داشت. او در سال 2003 بخش زبان ایتالیایی دانشکدۀ زبان بغداد را نیز بنیان نهاد.
الطایی مدال افتخار شوالیه را از رییس جمهور ایتالیا دریافت کرد و هم اکنون صاحب عنوان «پروفسور بازنشسته» در دانشکدۀ هنر است. وی به تدریس در دانشکدۀ زبان ادامه می دهد.
موطنی در خانۀ الطایی مصاحبه ای را با وی انجام داد.
موطنی : کار هنری را چگونه آغاز کردید؟
سعد الطایی: من در شهر الحله بزرگ شدم. در کودکی دوست داشتم حرکات مردم را تماشا کنم و ببینم که چگونه تصاویر در برابر چشمان من شکل می گیرند. برای نمونه، از تماشای بچه های در حال بازی بیشتر لذت می بردم تا خودم با آنها بازی کنم.
گویا پس از آغاز دبستان بود که آموزگار این استعداد را در من کشف کرد. او مرا از دیگر هم کلاسی هایم جدا کرد و به من ابزار نقاشی داد. یکبار، از من خواست تا نقاشی هایم را به مدیر مدرسه که او هم علاقۀ زیادی به نقاشی داشت نشان دهم. مدیر دبستان از کارهایم خوشش آمد. سپس آموزگارم به من کمک کرد به هنرکده، جایی که که همیشه نقاشی کردن بچه ها را از پنجره اش تماشا می کردم ملحق شوم. به این شکل نقاشی هایم به نمایشگاه های دبستان راه پیدا کردند. معمولاً مقام نخست را در این نمایشگاه ها به دست می آوردم.
به یاد دارم که در کلاس ششم دبستان یک جایزه برنده شدم که کتابی بود درباره هنر رنسانس [دوره تجدد ادبی و فرهنگی]. با این کتاب بود که فکر سفر و تحصیل در ایتالیا که مرکز هنر رنسانس به حساب می آمد در ذهنم شکل گرفت.
موطنی: آیا رویایتان برای سفر به ایتالیا هرگز تحقق پیدا کرد؟
الطایی: پس از پایان دبیرستان پدرم مرا تشویق کرد که برای تکمیل تحصیلاتم در هنر با هزینه خودم به ایتالیا بروم. در سال 1952 به آن جا سفر کرده و تحصیلم را آغاز کردم. سال یکم را با نمرات عالی به پایان رساندم و سپس طبق قوانین جاری آن زمان، هزینه های تحصیل من را دولت تقبل کرد.
پنج سال درایتالیا ماندم و از تعطیلات برای سفر در اروپا، دیدار از موزه ها، و آشنایی با تحول هنر بهره بردم. افزون بر نقاشی پیرامون هنر سفالگری و ضرب سکه نیز پژوهش هایی را انجام دادم.
موطنی: از مدت تحصیل خود در ایتالیا چه خاطره هایی دارید؟
الطایی: من یک دانشجوی ممتاز بودم. یک بار، یکی ازاستادان از من خواست بر سر کار یک نقاشی دیواری برای کلیسا با سبک و روش فرسکو، به او همراه شوم. باید روی دیوار و سقف نقاشی می کردیم. پس از پایان کار، از این که استاد به ازای کارم پول به من پرداخت کرد، شگفت زده شدم. چنین انتظاری نداشتم. فکر می کردم چون استادم بود، از من درخواست کمک کرده بود.
درایتالیا، با مجسمه سازان نامدار محمد غنی حکمت و شادروان خالد الراحل که آنها نیز در ایتالیا تحصیل می کردند، ملاقات کردم. ما در سال 1956 و در حالی که هنوز دانشجو بودیم، نمایشگاه مشترکی از نقاشی و مجسمه سازی برپا کریم. آن نمایشگاه ما را واجد شرایط شرکت در نمایشگاه بین المللی رم نمود.
موطنی: کار شما در طول نیم قرن تغییر کرده است. این تحول را چگونه توصیف می کنید؟
الطایی: در آغاز، من تحت تأثیر واقعگرایی بودم، و آن را به روشی که حس می کردم ابراز می داشتم. برای نمونه وقتی یک ماهیگیر را نقاشی می کردم، تنها تصور می کردم که پاهایش شبیه پای پرنده است، چرا که به پاهای بزرگ نیازی نداشت. در همین حال نشان می داد که این قشر از مردم رنج می کشند.
بعدها موضوعاتی که مبنای کارم بودند تغییر پیدا کردند. نمایشگاهی دربارۀ امید آماده کردم؛ چرا که بشر نمی تواند بدون آن زندگی کند. در طول دوره محاصره، نمایشگاهی برپا کردم که قاب ها را به نوعی عامل محدودکنندۀ بشر در نقاشی ها نشان می داد. پس از آن، نمایشگاهی را درباره سنگ ها برپا کردم؛ چرا که بازتاب نور از سنگ ها توجهم را به خود جلب کرده بود.
مدتی است که به معماری بناهای قدیمی و بازتاب های نور از آیینه های بیشماری که دیوارها و سقف مکان های مقدس را پوشانده اند علاقمند شده ام.
عکس: [ذکری توفیق] هنرمند سعد الطایی در کارگاه خود نقاشی می کند.
این مقاله را ارزشیابی کنید
خواهشمندیم نظرتان را درباره مقاله فوق با ما در میان بگذارید تا ما بتوانیم کیفیت این سایت اینترنتی را بهبود ببخشیم.
- شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها در موطنی
نظرات خوانندگان