[ذکری سرسم/ موطنی] عکر الانباری مانند پدر و پدر بزرگش از زمانی که پسر کوچکی بود شغل دمامی را دنبال نمود.
(10/08/29) -- مصاحبه توسط ذکری سرسم از بغداد
برای موطنی دات کام
عکر الانباری از زمانی که پسر کوچکی بود به عنوان دمام در بغداد کار می کند. او در نواحی الکاظمیه و حومه آن مانند التوپچی و الاسکان مشهور می باشد. الانباری گفت که او معمولاً هر روز یکساعت و نیم در ماه رمضان کار می کند و مردم را برای سحر بیدار می کند.
او با موطنی در مورد چگونگی شروع کار به عنوان دمام صحبت کرد و برخی از جالبترین تجاربش را برای ما تعریف کرد.
موطنی: کار خود در این حرفه را چگونه آغاز کردید؟
عکر الانباری: خانواده ما این حرفه را بیش از 150 سال انجام داده اند. یادم می آید که پدربزرگ من و پدرم هر ماه رمضان بدین منظور به صورت گروهی از منزل خارج می شدند. من این کار را با آنان از سال 1962 هنگامی که شش سال داشتم شروع کردم. امروز تعدادی از فرزندانم هم این حرفه را دنبال می کنند.
موطنی: با تکنولوژی امروز مانند ساعت های زنگدار آیا هنوز نیازی به دمام هست؟
الانباری: بله مطمئنم. چند روز پیش هنگامی که نتوانستم از به یکی از کوچه ها بروم، روز بعد فهمیدم که همه خانواده های آن کوچه مرا سرزنش می کردند؛ چون دیر بیدار شدند و غذای سحر را از دست داده بودند. اگر احساس می کردم نقش ما مهم نیست به این کار ادامه نمی دانم.
موطنی: آیا دمام محدود به محلات شلوغ بغداد است؟
الانباری: تا آنجا که می دانم، دمام در اکثر مناطق بغداد می گردد. بعضی اوقات، مردم حتی از ما می خواهند به محلات دیگر برویم. در این صورت از یک وانت استفاده می کنیم و مردم را از وقت سحر آگاه می کنیم. برای مثال، این کار را در ناحیه المنصور انجام داده ام.
موطنی: هر دور گردش چه قدر زمان می برد؟
الانباری: ما معمولاً هر روز یکساعت و نیم دور می زنیم تا مطمئن شویم زمانی کافی برای برگشتن و خوردن سحری خود ما هم وجود دارد.
ما فقط مردم را از برای سحر بیدار نمی کنیم؛ بلکه گاهی اوقات هنگامی که با گروه های محیبس در مناطقی که می رویم روبرو می شویم و «الجوبی» می زنیم. این بازی بعد از نیمه شب شروع می شود و تا زمان سحر ادامه دارد. تیم برنده با آهنگی که می زنیم می رقصد.
موطنی: آیا قطعات خاصی وجود دارد که دمامی ها می نوازند؟ آیا کلمات خاصی بر زبان می آورند؟
الانباری: در منطقه ما حرفی زده نمی شود ما فقط از ساز استفاده می کنیم. نواهای سازهای ما هم به مناسبت های مختلف که همزمان با رمضان است، فرق می کند.
در ابتدای رمضان، ریتم های شاد مانند «الجوبی» و «المسیر» می زنیم. اما هنگامی که سالگرد شهادت امام علی (ع) است، راه می رویم و با صدای دمام حیدر حیدر می گوییم. روز عید، به کوچه ها می رویم و آهنگ های شاد می زنیم. برخی از خانواده ها که مناسبت های خوشی دارند مانند جشن عروسی، از ما دعوت می کنند به خانه های ایشان برویم و «الجوبی» برایشان بزنیم و افراد خانواده هم با نوای ما می رقصند.
موطنی: آیا هنگام گشت با موقعیت های بیاد ماندنی هم روبرو می شوید؟
الانباری: اغلب اوقات. یکبار زنی با عجله برای گرفتن کمک به طرف ما آمد چون شوهرش درد شدیدی داشت. ما کار خود را متوقف کردیم و او را به نزدیکترین بیمارستان رساندیم که بعد از معاینه مشخص شد آپاندیس دارد. او در بخش جراحی پذیرش شد و ما بعداً با همسرش تماس گرفته و از او خواستیم به بیمارستان بیاید. آن موقع نتوانستیم مردم را برای سحر بیدار کنیم. خودمان هم نتوانستیم سحری بخوریم!
موطنی: آیا بخاطر کارهایی که می کنید پول هم دریافت می کنید؟
الانباری: در خلال شب های رمضان؛ در حالی که برای سحر می گردیم، خانواده ها به ما غذا، میوه، شربت و شیرینی می دهند. صبح روز عید، بسیاری از خانواده ها به ما «عیدی» می دهند. اما ما این کار را فقط برای گرفتن پاداش از خدا انجام می دهیم.
این مقاله را ارزشیابی کنید
خواهشمندیم نظرتان را درباره مقاله فوق با ما در میان بگذارید تا ما بتوانیم کیفیت این سایت اینترنتی را بهبود ببخشیم.
- شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها در موطنی
نظرات خوانندگان