تروریسم در تلاش است تا همه زوایای زندگی را در عراق، هدف قرار دهد؛ به طوری که حتی ورزشکاران و اهالی ورزش نیز از شر این گرگان شب و سگان بیابان که بسیاری از قهرمانان رشتههای مختلف ورزشی را دریدهاند، جان سالم به در نبرده اند.
برای نمونه، میتوان به 17 عضو تیم ملی تکواندوی عراق اشاره کرد که همه آنان مدالهای طلا، نقره و برنز رقابت های مختلف عربی و آسیایی را داشتند و عناصر تروریستی، تمام اعضای این تیم را که پس از شرکت در یکی از مسابقات ورزشی اردن به عراق بازمیگشتند، در استان «الانبار» و در جاده میان اردن و عراق، ربوده و به قتل رساندند.
نمونههای دردآور دیگری هم وجود دارد که ورزشکاران عراقی را به کام خود فرو برده است که از مهم ترین آنها می توان به ربودن «احمد السامرائی»، رئیس و «عامر جبار»، دبیر کل کمیته ملی المپیک عراق، به همراه شماری دیگر از اعضای دفتر اجرایی این کمیته اشاره نمود.
این حادثه در زمان برگزاری یک کنفرانس ورزشی در بغداد روی داد. تروریستها آنان را ربوده و به مکانی نامعلوم بردند و با وجود گذشت بیش از یک سال، سرنوشت آنان هنوز روشن نیست.
در جریان یک حادثه دیگر، «احمد ناصر»، بازیکن جوان 22 ساله تیم فوتبال «الصناعه»، یکی از تیمهای برتر لیگ عراق، در یکی از بازارهای بغداد هدف انفجار تروریستی یک خودروی بمب گذاری شده قرار گرفت و هر دو ساق پایش را از دست داد و بسیاری از اعضای بدنش نیز دچار سوختگی شدید شد. در این حادثه، «ایهاب کریم»، هم تیمی 22 ساله او نیز که همراه وی بود، کشته شد.
اگر چه احمد ناصر یک سال پس از این حادثه کم کم بهبود یافت، اما معلول شد و صندلی چرخدار، رفیق همیشگی او گردید. همۀ رویاهای این بازیکن عراقی در فوتبال، به گفتۀ خودش، از بین رفت و به قربانیان تروریسم عراق پیوست.
خبرنگار سایت «موطنی» در یکی از مسابقات قهرمانی بسکتبال با ویلچر عراق با «احمد ناصر» دیدار کرد و در ابتدا درباره وضعیت جسمانی و سلامتیاش پرسید. او با چشمانی پراندوه پاسخ داد: «خدا را به خاطر همه چیز شکر می کنم. وضعیتم بهتر شده است و پس از دورهای طولانی، میتوانم از خانه خارج شوم و حرکت کنم.»
س: «تو امروز اینجا چه کار میکنی؟»
ج: «همان طور که میدانید من از خانوادهای ورزشکار هستم و دو برادرم، «مهند» و «عدنان»، در تیمهای لیگ برتر توپ میزنند. آنها تلاش می کنند تا از راههای مختلف، مرا دوباره به سمت ورزش سوق دهند تا از این وضعیت بیرون بیایم.»
س: «آیا به رشته بسکتبال با ویلچرعلاقه داری؟»
ج: «این ورزش برای وضعیت جدید من مناسبتر است. مسوولان نیز در این کار مرا تشویق کرده اند. چه کسی میداند؛ شاید بتوانم در این ورزش موفقیتهایی را به دست آورم که در فوتبال به دست نیاوردم؟»
س: «و فوتبال؟»
ج: «فوتبال در خون من است. اما تروریست ها مرا نیز مانند بسیاری از افراد دیگر از زندگی امن و تحقق رویاهایم محروم کرده اند.»
س: «آیا سخن دیگری داری؟»
ج: «امیدوارم کشورم به امنیت برسد و همه در صلح زندگی کنیم و از دست تروریستهایی که همه جا در کمین ما نشستهاند، خلاص شویم.»
انفجارهای تروریستی در عراق تنها ورزشکاران را هدف قرار نمی دهند؛ بلکه دامنۀ آن حتی تماشاچیان فوتبال را فرا گرفته است. به طوری که در جریان جشن مردم برای قهرمانی تیم ملی فوتبال عراق در جام ملتهای 2007 آسیا، انفجارهای متعدد تروریستی، بسیاری از ساکنان بغداد و دیگر مناطق را هدف قرار داد. اما به مدد تلاشهای نیروهای امنیتی عراق برای اجرای طرح اعمال قانون، میزان خشونت ها تا حدود 80 درصد کاهش یافته و عناصر تشکیلات تروریستی القاعده مدام از این منطقه به آن منطقه فرار می کنند. به امید خدا نابودی آنها نزدیک است.
-
خواهشمندیم نظرتان را درباره مقاله فوق با ما در میان بگذارید تا ما بتوانیم کیفیت این سایت اینترنتی را بهبود ببخشیم.
- شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها در موطنی
