در اقدام جدیدی که توسط جوانان علاقمند به هنر سینما صورت گرفت، فیلم مستندی به نام ‹‹سردار خمیده›› در سالن نمایش مرکز فرهنگی شهر ناصریه نمایش داده شد.
«علی الشیال»، نویسنده و کارگردان این فیلم گفت که این فیلم با استفاده از امکانات محدود و تلاش های فردی ساخته شده است. وی افزود: «فیلمبرداری این فیلم با استفاده از شیوه های تلویزیونی صورت گرفته است. هدف از تهیه آن نیز تولید محصولی برای مستندسازی دورانی است که به تاریخ پیوسته، اما آثار آن همچنان باقی است.»
این فیلم که همزمان با پنجمین سالگرد سرنگونی رژیم سابق پخش شد، دربارۀ داستان واقعی زندگی عبدالرزاق سکر، هنرمند و بازیگر سینما و تئاتر و از اهالی شهر ناصریه می باشد. دو فرزند این هنرمند سینما به اتهام فعالیت های سیاسی توسط رژیم سابق، به چوبۀ دار آویخته شدند.
این فیلم با استقبال گستردۀ مردم و همراهی آنان با وقایع فیلم مواجه شد. عنوانبندی این فیلم با صحبت های این پدر هنرمند دربارۀ فرزند اولش، عماد آغاز می شود. عماد در دهۀ هشتاد توسط رژیم سابق بازداشت و سپس به اتهام وابستگی به حزب کمونیست عراق اعدام شد. سپس او دربارۀ فرزند دومش، عمار سخن می گوید. عمار اسلام گرا بود و در انتفاضۀ سال 1991 شیعیان همکاری داشت. او نیز دستگیر و سپس اعدام شد.
صحنه هایی از فیلم که پدر را در حال کندن قبر فرزندانش نشان می داد، احساسات تماشاگران را برانگیخت و سیل اشک بینندگان را جاری ساخت. آنها با دیدۀ تحسین به تماشای این فیلم نشسته بودند و با این پدر مصیبت دیده همدردی می کردند.
زن 60 ساله ای به نام ام محمد که در سالن حضور داشت، گفت: «از دیدن این فیلم بسیار اندوهگین شدم. یاد فرزندم، محمد افتادم که در دهۀ نود اعدام شد.» مرد 40 ساله ای به نام خضر نیز گفت: ‹‹رژیم سابق دو تن از برادرانم را درجریان انتفاضۀ سال 1991 دستگیر و در نزدیکی منزلمان در شهر البکر، از توابع شهرستان ناصریه، اعدام کرد. ما از پشت بام خانه مان آنها را مشاهده می کردیم. احساس کردم که من، قهرمان این فیلم هستم.››
ستار مجید 50 ساله نیز اظهار داشت: ‹‹من عبدالرزاق سکر، قهرمان این فیلم را از زمان کودکی می شناختم. فکر نمی کردم بعد از اعدام دو فرزندش به فعالیت های هنری ادامه دهد. اما او توانسته بر رنج و درد خود پیروز شده و به کارهای نمایشی بپردازد. فیلمی که این جوانان ارائه کرده اند، تجلیل از این هنرمند بزرگ و پاسداشت ارزش های زندگی است.››
جبار وناس، منتقد سینما، اظهار داشت: «این گونه کارهای هنری نشان می دهد که روح جدیدی در جامعه دمیده شده است. پخش اینگونه نمایش ها واکنشی به جلوه ها و مظاهر مرگ است که اطراف ما را احاطه کرده اند.››
احمد البقاری، یکی از نویسندگان نیز گفت: ‹‹درست است که این فیلم ما را به گریه وا داشت؛ اما تلاش های امیدوارکننده ای که می کوشد از زبان سلاح و جنگ دوری کند و به زبان مهر، زیبایی، و نوآوری نزدیک شود و با آن سخن بگوید، ما را خوشحال ساخت.››
علی الزیدی، یکی از نویسندگانی که در ساخت فیلم مشارکت داشته است، خاطرنشان ساخت که پیامی که سازندگان این فیلم تلاش می کردند تا آن را به مخاطبین بازگو کنند، این است: ‹‹ما می خواهیم بگوییم که همۀ ما عراقی ها با هر گرایش سیاسی، مذهبی و قومی، از خودکامگی و ستمگری رنج کشیده ایم؛ پس همه باید دست به دست هم دهیم تا کشور را بسازیم و چرخ مرگ را متوقف ساخته و مانع پیدایش خودکامگی های تازۀ دیگری در این مرز و بوم گردیم.››
-
خواهشمندیم نظرتان را درباره مقاله فوق با ما در میان بگذارید تا ما بتوانیم کیفیت این سایت اینترنتی را بهبود ببخشیم.
- شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها در موطنی
