شاید بتوان گفت که نظامی شدن جامعه و گسترش نظامی گری در کشور، از مهمترین و تلخ ترین مرده ریگ های های شوم برجای مانده از حکومت گذشته است. این امر، از یکسو می کوشد تا با خشونت و زور، خود را به مردم بقبولاند و از سوی دیگر در درون خود ناهنجاری ها و پیامدهای خطرناکی جای داده است که زندگی مردم عادی را نشانه می رود.
شاخ و برگ این قضیه را می توان در گروهک های مسلح و دسته های تبهکاری مشاهده کرد که برآنند تا سایۀ پلیدشان را افزون بر همۀ نهادهای دولتی، خانواده ها، و آموزشگاه ها، بر فرهنگ مردم نیز بگسترانند. این امر به گونه ای ریشه دوانده است که امروزه به سختی می توان کسی را یافت که اسلحه نداشته باشد یا روش کار با آن را نداند! این مسئله باعث شده است تا بسیاری از شهروندان، با توجه به ناامنی و هرج و مرجی که پس از سقوط حکومت پیشین دامنگیر کشور شده، به خرید و انبار کردن اسلحه روی آورند.
امروزه دولت بسیار می کوشد تا به استفادۀ غیرقانونی از جنگ افزار در خیابان های بغداد و در سراسر کشور، پایان بخشد. عملیات نظامی دولت در بصره و مبارزه با شبه نظامیان و گروهک های مستقر در آن، گواهی بر این امر است. در این عملیات، آخرین سنگرهای گروه های مسلح درهم کوبیده شد و به دنبال آن دسته های تبهکار سازمان یافته، به ناچار راه گریز را در پیش گرفتند.
نتایج شیرین این اقدام، چشمگیر هستند. دانشکده های دانشگاه بصره در آغاز این هفته، کارهای درسی خود را از سر گرفتند. دانشجوها و استادهای این استان و استان های همجوار، با لبخندی بر لب و در فضایی امن به کلاس های خود بازگشتند و بار دیگر آوای زندگی در تمام دانشکده های علوم انسانی و دیگر دانشکده ها، طنین انداز شد.
«دکتر ثامر الحمدانی»، رئیس دانشکدۀ پزشکی دانشگاه بصره، با صدور یک بیانیۀ دولتی اعلام داشت که نقش نیروهای امنیتی در طرح اجرای قانون و بازگرداندن ثبات و امنیت به مناطق مختلف بصره، و نیز تلاش بسیار آنان برای پاسداری از جان استادها و نیروهای آموزشی و دانشجویان، نقشی پویا و ارزنده بوده است.
در این بیانیه که سایت «موطنی» نیز به نسخه ای از آن دست یافته، دکتر الحمدانی گفته است: «مدت ها بود که آدم ربایی و کشتار چهره های علمی در بصره انجام می شد و ما گمان می کردیم که رهایی از این هرج و مرج امری دشوار خواهد بود؛ اما اکنون ما در فضایی گسترده که امنیت در آن وجود دارد، بسر می بریم.» وی با اشاره به اینکه پزشکان، استادان، و دانشجویان همه به یک حد از این خوشبختی برخوردارند، گفت: «دانشکده های پزشکی و دندانپزشکی، نخستین مراکزی بودند که پس از عملیات «یورش دلاوران»، با پیروی از برنامۀ آموزشی، کارهای خود را از سر گرفتند تا در امر خدمات رسانی آموزشی و علمی، پیشرو باشند.»
بسیاری از دانشجویان نیز با ابراز خرسندی از بازگشت به عرصۀ آموزش و پشت سر نهادن گذشتۀ تلخ، خواستار برپایی امنیتی فراگیر شدند تا بتوانند در سایۀ آن، مدارج تحصیلی خود را طی کنند.
ناگفته نماند که این پیشرفت و تغییر، تنها در روند آموزشی روی نداده است؛ بلکه همۀ نمادهای زندگی در بصره را زیر چتر خود آورده و بر اوضاع بازارها، گردشگاه ها، غذاخوری ها و دیگر جاهایی که مورد استفادۀ عموم مردم است، تأثیرات هنگفتی برجای گذاشته است. اکنون مردم احساس آزادی بیشتری می کنند و این را می توان از نوع لباس هایی که به تن می کنند، شیوۀ رفتار آنان و نیز آسودگی شان از شر گروهک های جنایتکار و قید و بندهای ستمگرانه ای که بر دست و پای آنها بسته بودند، مشاهده کرد.
بی گمان، تلاش های دولت در این زمینه، به تنهایی جوابگو نیست و این اقدامات نیازمند همراهی و همکاری مردم و شهروندان است. این همکاری نمودهای گوناگونی دارد و «خانواده» در این میان بیشترین نقش را دارا می باشد؛ چرا که خانواده می تواند در استمرار تلاش هایی که برای برقراری امنیت و جلوگیری از بازگشت سلاح و افراد مسلح به صحنۀ جامعه می شود، بیشترین کمک را از خود نشان دهد.
پژوهش هایی که توسط محققان، روانشناسا،ن و جامعه شناسان صورت گرفته به خوبی نشان می دهد که امکان ورود کودکان به صفوف گروهک های مسلح و دسته های بزهکار بسیار بیشتر از بزرگسالان است. این امر نشان دهندۀ اهمیت نقش خانواده در این زمینه است و نشان می دهد که اطلاع رسانی و هشداردهی مناسب توسط سرپرستان امور خانواده ها، امری ضروری بوده و این وظیفه پیش از آنکه بر عهده مدرسه و دانشگاه باشد، بر دوش خانواده قرار دارد. در واقع خانواده ها باید به هوش باشند تا با پیش بینی های مورد نیاز، نگذارند که جنایتکاران دست به فریب دادن کودکان زده و خانواده هایشان را از داشتن یک زندگی شیرین و خوب محروم سازند.
خانواده های عراقی با چالش های گوناگونی روبرو هستند؛ چرا که خانواده، مسئول مستقیم پراکندن بذر مهر و دوستی در دل هاست و آنها باید بکوشند تا با همکاری آموزشگاه ها، به تقویت این امر پرداخته، انسان هایی برکنار از هر نوع ناهنجاری اجتماعی تحویل جامعه دهند. این ناهنجاری ها به نوبه خود نتیجۀ انباشت پندارها و افکار نادرستی است که جهل و نادانی، ریشۀ همه آنهاست.
گزاف نیست اگر بگوییم که خانواده نقش مهم و برجسته ای در آموزش درست اعضا دارد و این مسئولیت، به ویژه در اوضاع دشوار کنونی، سنگین تر و مهمتر می گردد. البته در پایان، برندۀ نهایی خود خانواده خواهد بود و دستاوردهای این پیروزی شیرین، تمام عرصه های جامعه را پوشش خواهد داد.
-
خواهشمندیم نظرتان را درباره مقاله فوق با ما در میان بگذارید تا ما بتوانیم کیفیت این سایت اینترنتی را بهبود ببخشیم.
- شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها در موطنی
