گروهی از خودروهای تزیین شده با روبان های رنگارنگ، در حال عبور از خیابان «السعدون» بودند. صدای موسیقی ضبط صوت خودروها و دست زدن دختران و پسران جوانی که سوار بر این خودروها بودند، شادی و خوشحالی را در وجود همگان بر می انگیخت. این یکی از جشن های سنتی است که توسط دانشجویان سال آخر دانشگاه های عراق انجام می گیرد. آنها این جشن را «جشن عروسی» می نامند؛ چرا که این مراسم شباهت زیادی به جشن «شب عروسی» دارد.
منظرۀ جشن فارغ التحصیلی دانشجویان بسیار زیبا بود. به ویژه اینکه جشن های امسال تفاوت زیادی با سال های گذشته داشت و از حد معمول خود فراتر رفته بود. دانشجویان رشته برق دانشکدۀ مهندسی دانشگاه «فنآوری» تصمیم گرفته بودند تا جشن فارغ التحصیلی خود را در میدان «الفردوس»، واقع در مرکز بغداد، برگزار نمایند. به نظر می رسید که آنها تدارکات کاملی را برای این مراسم دیده بودند. تمام دانشجویان، لباس فارغ التحصیلی را که لباسی سیاه رنگ با حاشیه های قرمز یا آبی است، بر تن داشتند و کلاه های چند ضلعی را نیز بر سر گذاشته بودند.
تمام دانشجویان مشغول آواز خواندن و گرفتن عکس های یادگاری بودند. هنگامی که از یکی از دانشجویان به نام «علی» دلیل انتخاب فضای آزاد و مکان عمومی را برای برگزاری این مراسم پرسیدیم، وی اظهار داشت: «این روزها هنگام برگزاری جشن فارغ التحصیلی دانشجویان می باشد. این دانشجویان دوران دانشگاه خود را به پایان رسانده اند و هر یک در مسیری قدم خواهند گذاشت. ما خواستیم از این طریق مراسمی را متفاوت با دیگر مراسم برگزار نماییم تا برای همیشه در ذهن باقی بماند و فراموش نشود.»
حتی گرد وغباری که آسمان بغداد را فرا گرفته بود نیز نتوانست دانشجویان را از برگزاری این مراسم منصرف نماید. «هند کریم»، دانشجوی سال چهارم رشته برق، در گفت و گو با خبرنگار سایت «موطنی» اظهار داشت: «این مکان ویژگی منحصر به فردی دارد؛ چرا که سرنگونی پیکرۀ رئیس جمهور پیشین عراق در این مکان انجام گرفت. این میدان، نماد آزادی است و ما بدون توهین به هیچ شخصی، از آزادی خود در ابراز شادیمان استفاده می نماییم.»
برخی دیگر از مراسم فارغ التحصیلی نیز در سالن های تعدادی از هتل ها و باشگاه های بغداد برگزار شده بود. دانشجویان دانشکدۀ داروسازی مراسم فارغ التحصیلی خود را در یکی از سالن های هتل «عشتار» برگزار کرده بودند. تمام دانشجویان لباس های زیبای خود را بر تن داشتند و خانوادۀ خود را نیز به همراه آورده بودند. فضای جشن آکنده از محبت و شادی بود. «سهیر حسن»، یکی از دختران دانشجو که مادر خود را نیز به همراه آورده بود، اظهار داشت که به هیچ وجه حاضر نیست فرصت شاد بودن با دوستانش را از دست بدهد. وی افزود: «من و دیگر دوستانم در امر آماده سازی این جشن، از جمله فراهم آوردن سالن، آوردن گروه موسیقی، و پخش شیرینی و نوشیدنی، همکاری داشتیم. ما می خواهیم خوشحال باشیم و هیچ چیز دیگری برای ما مهم نیست.»
اما برخی دیگر از دانشجویان، از جمله دانشجویان دانشکدۀ رسانه های دانشگاه بغداد ترجیح داده بودند که جشن فارغ التحصیلی خود را در داخل دانشگاه برگزار نمایند. آنها در میان صدای موسیقی که در داخل باشگاه دانشجویان این دانشکده به گوش می رسید، مشغول رقص و پایکوبی بودند و هدایا و گل های یادگاری را بین یکدیگر رد و بدل می کردند. «رنا کمال»، یکی از دانشجویان این دانشکده، مانتویی را که به همین مناسبت خریده بود، بر تن داشت. وی گفت: « تفاوت مراسم امسال با سال های گذشته در این است که طبق میل خودمان برگزار شده است و نه بر پایۀ چیزهایی که در سال های گذشته در نحوۀ برگزاری جشن بر ما تحمیل می شد و ما اجازۀ رقص و آوازخواندن نداشتیم. چیزهایی که امروز مشاهده می کنید، از شکل لباس ها گرفته تا گروه موسیقی، در گذشته برای ما ممنوع بود.»
دانشجویان دیگر نیز از اینکه دانشگاه را ترک خواهند کرد خوشحال و شادمان بودند. آنها در طول دوران دانشگاه خاطرات زیبایی را از خود بر جا گذاشته اند که شاید جشن فارغ التحصیلی یکی از مهمترین این خاطرات باشد.
«حیدر علی»، دانشجوی سال چهارم دانشکدۀ رسانه ها نیز اظهار داشت که اصرار آنان برای برگزاری این جشن، از اعتقاد آنان به تسلیم نشدن در برابر تهدیدها و فشارهای برخی از افراد سرچشمه گرفته است.
وی با بیان اینکه برخی سعی دارند نحوۀ برگزاری این جشن ها و چگونگی ابراز شادی را به آنها کنند، افزود: «وظیفۀ ما دانشجویان دانشکدۀ رسانه ها، انتقال صحیح رویدادها و بیان آزادانۀ احساسات و افکارمان می باشد. اگر ما در برابر زورگویی این گروه ها تسلیم شویم، بی گمان در انجام وظیفۀ رسانه ای خود پس از فارغ التحصیل شدن از دانشگاه با شکست مواجه خواهیم شد؛ چرا که ما فقط با این گروه ها مواجه نیستیم، بلکه یکی از مهمترین وظایف ما، تشخیص ناهنجاری های جامعه و تلاش در جهت اصلاح آنها می باشد. من معتقدم که ما در اولین آزمون خود قبل از ورود به عرصۀ رسانه ها و کار حرفه ای، مؤفق بوده ایم.»
دانشجویان دانشکدۀ رسانه ها، جشن فارغ التحصیلی خود را با گرفتن عکس یادگاری به پایان رساندند. آنها در چهار سال گذشته در کنار همدیگر در یک کلاس می نشستند و با یکدیگر همدل بوده و لحظات زیبایی را در دانشگاه گذرانده اند.
جشن فارغ التحصیلی امسال دانشجویان سرشار از شادی و امید بود تا به این ترتیب نقطۀ روشنی باشد برای کسانی که ترس را کنار گذاشته و به مبارزه روی آورده اند.
نظرات خوانندگان
اینجانب علی الربیعی، دانشجو هستم و قبلاً در یکی از دانشگاه های بغداد تحصیل می کردم. آن زمان به دلیل اوضاع بد امنیتی و یکه تازی شبه نظامیان و تروریست ها، ما تنها به گرفتن جشن های کوچک خصوصی با دوستان مان اکتفا می کردیم. پس از چندی از بغداد به یکی از دانشگاه های عربی و از آنجا به اروپا رفتم. من در آنجا شاهد جشن های فارغ التحصیلی بودم و می دیدم که دانشجویان چقدر شاد و خوشحال در این جشن ها شرکت می کردند. این قضیه مرا بسیار ناراحت می کرد و وقتی به خانه بر می گشتم، گریه می کردم و دلم به حال دوستانم و همه دانشجویان عراقی می سوخت. از خودم می پرسیدم چرا اینها نباید جشنی برگزار کنند؟! آیا اینها انسان به حساب نمی آیند؟! وقتی این عکس را و برادری که این عکس زیبا را گرفته، دیدم بسیار خوشحال شدم. از خدا می خواهم به حق محمد و خاندان و اصحابش، مشکلات ما و همه مردم عراق را حل فرماید.
-
خواهشمندیم نظرتان را درباره مقاله فوق با ما در میان بگذارید تا ما بتوانیم کیفیت این سایت اینترنتی را بهبود ببخشیم.
- شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها در موطنی
اولاً که باید بین آرزوها تمییز قائل شویم و در واقعیت ها زندگی کنیم. به هر حال بهترین سخن آن است که کوتاه باشد و گویا. کافی است که تو در تمام لحظات زیبا و غمناک زندگی کنی اما از حال و روز واقعی دیگران هم خبر داشته باشی. درک آنها، همان معرفت است.