عراقی ها از حرفهای زیبا، ولی بی اساس خسته شدند. نظر آقای مروان محترم است اما به درد کشوری غیر از عراق می خورد که در آن فقر، بی کاری و ترس از دشمن ناشناخته منتشر نشده باشد! اگر بگویم که خانواده ای در عراق وجود ندارد که با از دست دادن یکی از افراد خانواده یا اموال یا هر دو داغ دیده نباشد، جز حقيقت چيز ديگری نگفتم. همان طور که برای شخص من اتفاق افتاده است. اما هیچ کدام از وعده های مسئولین تحقق پیدا نمی کند. فقط چند پروژه کاذب شکل می گیرند که هدف آن آرام کردن مردم و سرقت اموال عمومی است. حتی مردم ساده نیز، به دلیل رفتار مسئولین، آرزوی امریکایی ها را دارد. چرا که سربازان امریکایی به عراقی ها لقب علی بابا می دادند. اما اکنون عراقی ها می گویند امریکایی ها خودشان علی بابا هستند و ما دزد هستیم. مردم ساده از حکومت درخواست کار در زمینه کشاورزی، صنعت، بازسازی، راه سازی، مدرسه سازی، ارتش و همه چیز دارند اما چیزی جز دروغ و حرفهای پوچ مسئولین بدست نیاوردند و در اين زمينه كار جدی صورت نم‍ی گيرد. کار به اینجا کشیده است که مردم عراق می گویند مسئولین برای پروژه ها بر اساس مقدار پولی که قصد سرقت آن را دارند برنامه ریزی می کنند. مثلا کاشت هر نهال نخل به مبلغ 400000 دينار یا تمیز کردن خیابان زیتون در ابوغریب به مبلغ 950 میلیون دینار یا ساخت مدرسه به مبلغ دو میلیارد دینار. از این موارد بسیارند به طوری که باعث شدند مردم عراق احساسی جز یاس و نا امیدی نداشته باشند. از مواردی که با روزهای اول تفاوت زيادی پیدا کرده این مثال را می زنم که با چشم خودم در روزهای اول سقوط بغداد، یک سرباز امریکایی را دیدم که خیابان را جارو می کرد! چه اتفاقی افتاده است که این سرباز از یک دوست تبدیل به یک دشمن شده؟ در مورد سازمانهای غير دولتی متاسفانه با آقای مروان اختلاف دارم. این سازمانها به درد کسی جز کسانی که آنها را تاسیس کرده اند نمی خورد، یعنی کسانی که قانون این پول را از کجا آوردی بر آنان منطبق می شود. برای اینکه سخنم به درازا نینجامد در پایان اضافه می کنم با آقای حازم موافق هستم و می گویم خونریزی کافی است و به آقای مروان می گویم که اگر خیر خواه عراق است موضوع بعث را فراموش کند چرا که مانند یک سی دی خش دار شده است. همچنین باید تفرقه و تعصب دینی و قومی را فراموش کرد. بیایید استراتژی عراق بالاتر از همه چیز است که آقای دکتر موفق الربیعی آن را بیان کرد را پیاده کنیم و همه تلاش کنیم که به آن جامه عمل بپوشانیم چرا که این تنها وسیله نجات عراق و برپایی یک جامعه آزاد و برابر که به آزادی و آزادی بیان اعتقاد دارد، می باشد. بیایید از سیاستمدارن و رهبران لبنان یاد بگیریم. یعنی آنهاییکه زخم ها و اختلافات خود را برای لبنان فراموش کردند.

دومین نکته ای که من می خواهم مطرح سازم، اهمیت نقش فناوری، به ویژه فناوری ارتباطات است که می تواند عامل دگرگونی باشد. این سایت و سایت های بسیار دیگر، نمونه های این پدیدۀ تازه هستند. ولی ما به سایت های اختصاصی و زیرساخت های بیشتری نیاز داریم. من مطمئن نیستم که چه تعداد از مردم این سایت را می خوانند؛ ولی اطمینان دارم که فقیرترین فقیران به آن دسترسی ندارند و اینها کسانی هستند که به شنیدن خبرهای خوب و پیشرفت های خوبی که انجام می گیرد، نیاز دارند. زیرا همه می دانند که بسیاری از مردمی که درگیر خشونت ها هستند، مردم فقیر هستند. کسانی که امیدشان را از دست داده اند. بنابراین اگر بتوانیم کامپیوترها و اینترنت را در دسترس بیشتر مردم قرار دهیم، کار خوبی خواهد بود و دولت ما باید دربارۀ این پیشنهاد کاری انجام دهد. در پایان می خواهم از همۀ شما که نظر مرا خوانده اید سپاسگزاری کرده و امیدوارم که نامۀ مرا روی سایت خود بگذارید.

سایت گرامی موطنی من یک پژوهشگر هستم که با بسیاری از سازمان های غیردولتی کار کرده ام و مایلم بتوانم در سایت بسیار خوب شما دربارۀ مقاله ای که پیرامون دستاوردهای پلیس عراق نوشته شده و همچنین چند پیشنهاد کلی، سهمی داشته باشم. پس از خواندن مقالۀ شما دریافتم که اگرچه شما خبرهای خوبی دربارۀ دستاوردهای پلیس عراق نوشته اید، ولی من می خواهم دربارۀ چیزی بنویسم که به طورکلی به بسیاری از مقاله های شما در این سایت مربوط می شود و به ریشه های عمیق تر مشکلات می پردازد. هیچیک از دستاوردهایی که از آن نام برده اید، نمی تواند کامل شود مگراین که با شناخت ریشه های مسایل عراق همراه باشد. و این کار را می توان از راه شناسایی تاثیراتی که رژیم پیشین بر مردم عراق داشته است انجام داد. هم چنان که همۀ عراقی ها می دانند رژیم بعث عراق یکی از خونریزترین رژیم ها در تاریخ بشری بود و ستمگری های آن تا چند دهه ادامه یافت و تاثیر ساختاری عمیقی در زمینه های گوناگون بر جامعه عراق و مردم آن داشت. آنچه که من می خواهم دربارۀ آن بنویسم این است که ما به پژوهش های علمی و دانشگاهی برای شناخت تاثیر رژیم بعثی و جمهوری نظامی آن که بر پایۀ ترس بنا شده بود نیاز داریم. زیرا اگر این کار را نکنیم هیچیک از پیش بینی های سطحی سیاسی مورد توجه قرار نخواهد گرفت. من فکر می کنم که جامعۀ عراق به طور حتم نیازمند این است که پژوهش های گسترده ای در زمینه های گوناگون دربارۀ آن انجام گیرد. از جمله پژوهش های روان شناختی، روان شناسی اجتماعی، جامعه شناختی و همچنین در زمینه های اقتصادی و اجتماعی. کارشناسان عراقی در این زمینه ها باید با ابزار لازم برای انجام یک چنین پژوهش هایی و شناسایی این تاثیرات و به دنبال آن پیداکردن راه حل های احتمالی برای این مسایل، مجهز باشند. عراق بیشتر از هرکشور عرب دیگری به مراکز پژوهشی نیاز دارد. مراکز پژوهشی به منابع مالی و نیروی انسانی نیاز دارند و هر چیزی که در بردارندۀ منابع انسانی و غیر انسانی است، حتماً به دخالت سیاسی و تصمیم گیری های سیاسی نیاز دارد. من اطمینان دارم که دولت المالکی به تامین منابع مالی این مراکز بسیار علاقه مند خواهد بود، زیرا هدف این مراکز دستیابی به پیروزی است. مشکل در اینجاست که نتایج این پژوهش ها به آن سرعتی که دولت مایل است به دست نخواهد آمد. این موضوع به دلیل ماهیت نامشخص هر طرح پژوهشی است. ولی از آنجایی که راه دیگری به جز این برای شناخت هیچ جامعه ای وجود ندارد، بنابراین هرچه زودتر کارمان را آغاز کنیم، نتیجه را هم زودتر به دست خواهیم آورد. بنابراین من مایل هستم پیشنهاد کنم که شاید این فکر خوبی باشد اگر گزارشگران شما دربارۀ یک چنین نیازی با مقامات و پژوهشگران در بغداد گفت و گو کنند. شاید سایت شما بخش تازه ای برای این پیشنهاد ها و گزارش ها در نظر گیرد. من فکر می کنم که این آغاز تازه ای خواهد بود. ایکاش که من می توانستم با یک چنین مقاماتی تماس گرفته و مستقیماً این پیشنهاد را به آنها ارائه کنم؛ ولی این کار غیر ممکن است.

خونریزی دیگه کافیه.