پدیدۀ «تدریس خصوصی»، همچنان موضوعی برای بحث و جدل در محفل های خانوادگی عراقی و نیز میان دانش آموزان و کارکنان بخش آموزش می باشد.
این پدیده از دهۀ هشتاد سدۀ گذشتۀ میلادی، همزمان با به وخامت گراییدن شرایط مالی آموزگاران، آغاز گردید؛ به این ترتیب که شماری از آموزگاران در ازای دریافت مبالغی از خانوادۀ دانش آموزان، به تدریس گروه های کوچک چهار تا شش نفره در دروس گوناگون می پرداختند.
این جلسات معمولاً پس از تعطیل شدن مدرسه، در خانۀ یکی از دانش آموزان تشکیل می شد و در بیشتر موارد معلم خصوصی، همان معلم مدرسۀ آنها بود!
«حمید سوادی»، آموزگاری با 34 سال سابقۀ تدریس، می گوید که پدیدۀ «تدریس خصوصی» پدیدۀ پسندیده ای نیست. وی اشاره می کند: «آغاز شدن این کلاس ها به خاطر چالش هایی بود که آموزگاران در زمینه های گوناگون مالی، به ویژه در فراهم کردن شاخص های پذیرفته شدۀ سطح زندگی، با آنها روبرو بودند. این امر موجب گردید تا آنها به جستجوی راهی برای به دست آوردن درآمد دوم برآیند و کلاس های خصوصی، آشکارترین و قابل دسترس ترین این راه ها بود.»
اما این پدیده جنجال ها و بحث و جدل هایی را نیز به همراه داشت. بحث بر سر این بود که آیا این امر، به گونه ای تجلی فساد در بخش آموزش می باشد؟ و این که یک معلم تا چه حد می تواند به دانش آموز بد خود، با تمرکز بر بخش های ویژه ای از سرفصل های درسی و در بیشتر موارد با بروز دادن بخش های حاوی سؤالات امتحانی، کمک کند؟
افزون بر این، کلاس های خصوصی اندک اندک به بار مالی سنگینی بر دوش خانواده های عراقی تبدیل شدند؛ چرا که بخش بزرگی از درآمد آنها را به خود اختصاص می دادند. این امر به ویژه دربارۀ خانواده هایی که چندین فرزند مدرسه رو داشتند، صدق می کرد. برای نمونه بهایی که هر دانش آموز می بایست برای یک عنوان درسی بپردازد به 500,000 دینار در ماه می رسید که مبلغ هنگفتی برای بیشتر خانواده های عراقی به حساب می آید.
«ام فراس»، یک بیوه زن 46 ساله که سه فرزند دانش آموز دارد، می گوید که او در هر دورۀ دو ماهه یک ونیم میلیون دینار عراقی برای کلاس های خصوصی فرزندانش می پردازد. با این وجود وی تأکید می کند: «کلاس های خصوصی بسیار مهمند؛ چرا که در بعضی از مدرسه ها تعداد دانش آموزان بسیار زیاد است و به همین دلیل معلم نمی تواند آموزش های لازم را در درس های مورد نظر به دانش آموزان بدهد و در نتیجه قادر نیست که موضوع درس را برای دانش آموزان ساده و قابل فهم سازد. بنابراین، یافتن کلاس های خصوصی مناسب، بسیار مهم است.»
برخی از دانش آموزان نیز بر این باورند که کلاس های خصوص مؤفقیت و نمره های بالا را برای آنها تضمین می نماید. «زهرا حمید»، دانش آموز کلاس ششم نیز همانند «ام فراس» آموزگاران خصوصی را بسیار مفید و شیوۀ تدریسشان را قابل فهم می داند؛ به ویژه هنگامی که شمارۀ دانش آموزان، کم باشد. «زهرا» می گوید: «من پارسال در ریاضی و انگلیسی خیلی ضعیف بودم؛ اما از وقتی که درس خواندن را نزد معلمانی که جزو معلم های مدرسۀ خودم نبودند آغاز کرده ام، تغییر بسیار زیادی نموده و نمره های خیلی خوبی گرفته ام.»
«زهرا» افزود: «بعضی از معلمان در مدرسه و در کلاس های خصوصی به یک شیوه تدریس می کنند و این به آن معنا است که پیشرفت قابل ملاحظه ای در کار دانش آموزان به وجود نخواهد آمد. یک دانش آموز زمانی می تواند تغییر را حس کند که با معلمانی متفاوت با معلم خود، کار کند.»
در سطوح رسمی، وزارت آموزش هر گونه تدریس خصوصی را ممنوع نموده و برای آموزگارانی که اقدام به آن می نمایند، جریمه های سنگین اداری منظور داشته است.
«کریم الموسوی»، معاون مدیر کل منطقۀ دو آموزشی الرصافۀ بغداد، گفت: «پدیدۀ آموزش خصوص پدیده ای است که هم بر دانش آموزان و هم بر مدارس تأثیری منفی دارد. این امر دانش آموز را به مسیری غیر آموزشی هدایت می کند؛ چرا که سازمان های آموزشی را دست کم گرفته و بر آموزش های خصوصی تکیه دارد. افزون بر آن، این کلاس ها فشار مالی سنگینی را بر دانش آموز و خانوادۀ او، به ویژه خانواده هایی کم درآمد، وارد می آورد.»
«الموسوی» توضیح داد که در تاریخ 26/12/2005 وزارت آموزش بخشنامه ای را مبنی بر عدم پذیرش پدیدۀ «کلاس های خصوصی» صادر کرد و در آن اعلام نمود که بر علیه آموزگارانی که پس از انجام بررسی های لازم ثابت شود که تدریس خصوصی کرده اند، اقدام خواهد نمود. وی اشاره کرد که آموزگاران متخلف بازخواست خواهند شد و جریمه ها و تنبیهات اداری در مورد آنها به اجرا در خواهد آمد.
-
خواهشمندیم نظرتان را درباره مقاله فوق با ما در میان بگذارید تا ما بتوانیم کیفیت این سایت اینترنتی را بهبود ببخشیم.
- شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها در موطنی
