طارق الهاشمی، معاون رئیس جمهور عراق، روز یکشنبه گذشته، 22 ژوئن گفت که بازگشت خانواده های آواره به شهر سامرا، دلیل بازگشت امنیت به این شهر و پا گرفتن عرصه های خدماتی و اقتصادی در آن است.
الهاشمی دلایل بازدید خود از شهر سامرا واقع در 115 کیلومتری شمال بغداد را «اطلاع از اوضاع فعلی آن و آشنایی با مشکلات و تنگناهای پیش روی مردم این شهر» عنوان کرد.
معاون رئیس جمهور عراق گفت: «امنیت برقرار شده در سامرا عالی است؛ اما کوتاهی هایی در پشتیبانی از عملیات سامرا وجود داشته و رفع این نواقص و نیز فراهم آوردن تدارکات لازم برای نیروهای مسلح باید عملی گردد.»
الهاشمی که در حضور استاندار صلاح الدین، رئیس مجلس استانی و فرمانده عملیات سامرا سخن می گفت، خاطرنشان کرد: «شهروند عادی باید ارزش پیشرفت های صورت گرفته در حوزه اقتصادی و خدمات رسانی را درک کند. این فعالیت ها، چهرۀ شهر را نسبت به آنچه که در دوره گذشته شاهد آن بوده، دگرگون ساخته است.»
معاون رئیس جمهور خواستار اهتمام به عشایری شد که به صفوف شورای بیداری سامرا پیوسته اند و گفت: «این جوانانی که جان و آینده خود را فدای کشور کرده اند باید مورد تقدیر قرار گیرند و علاوه بر پذیرفته شدن در آغوش نیروهای مسلح، فرصت های کسب و کار حلال نیز برایشان فراهم گردد و این طور نباشد که فقط به گروه خاصی از آنها توجه شود.»
شایان ذکر است سامرا در سال 2003 از آشفتگی های امنیتی، سیاسی و اقتصادی رنج می برد و در سال های گذشته، خرابی ها و ویرانی های موجود، از نمادهای بارز شهر به حساب می آمده است. این مسئله از آنجا ناشی می شده که سامرا در وسط منطقه ای است که شهر الرمادی در غرب، بعقوبه در شرق و تکریت در شمال آن واقع گشته و بسیاری از عناصر مسلح از این مناطق وارد شهر می شدند و بر وخامت اوضاع می افزودند. ساکنان سامرا که طبق سرشماری وزارت بازرگانی در سال 2003 به 300 هزار تن می رسند، از حملات افراد مسلح در امان نبوده اند و این حملات ده ها کشته و مجروح برجای گذاشته است.
گفتنی است سامرا اکنون به دنبال تشکیل شوراهای بیداری در بسیاری از مناطق استان صلاح الدین، به امنیت پایداری دست یافته است. شوراهای بیداری، به آن دسته از نیروهای شبه نظامی عشایری اطلاق می شود که با هدف مبارزه با عناصر مسلح و مردان القاعده، سلاح به دوش می گیرند و با نیروهای دولتی همراهی و همگامی دارند. این نیروها نقش عمده ای در بیرون راندن گروهک های مسلح از شهرهای استان داشته اند و باعث کاهش خشونت ها و ناامنی هایی شده اند که در سه سال گذشته، مردم شهر را به خود مشغول کرده بود.
نظرات خوانندگان
-
خواهشمندیم نظرتان را درباره مقاله فوق با ما در میان بگذارید تا ما بتوانیم کیفیت این سایت اینترنتی را بهبود ببخشیم.
- شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها در موطنی
جای تاسف زیادی دارد که بسیاری از مسئولین حکومتی و شهروندان، نتایج روانی آوارگی را نمی دانند و به همین دلیل، راه حل هایی که پیشنهاد می کنند به درد نمی خورد. هر آوارگی بر اساس تهدیدی انجام می گیرد که مستقیما به یکی از افراد خانواده یا همه افراد خانواده برمی گردد. تصمیم ترک خانه، تصمیم دشواری است. وقتی سرپرست بیچاره خانواده تصمیم می گیرد، خانه را ترک کند و به جای امنی برود، او و افراد خانواده اش، در جهنمی از ترس و وحشت زندگی می کنند. در نهایت تصمیمی که از روی اجبار می گیرد این است که خانه خود را که حاصل زحمات سالهای زندگی اوست و در بسیاری از موارد، یاد آور خاطرات قشنگ زندگی اوست، ترک کند. چرا؟ هیچ کس نمی داند. حتی شخص اوعلت و انگیزه این کار را نمی داند و اشخاصی که در پشت پرده باعث این آوارگی شدند را نمی شناسد. ترس و وحشت، در قلب و جان آوارگان ریشه دوانده است. نه حکومت، نه نقاط بازرسی، نه شوراهای بیداری، نه رؤسای عشایر و نه روحانیون معمم، هیچ کدام نمی توانند امنیت را برای کسانی که به خانه های خود بر می گردند، تامین کنند. اما امروز هر کس که بر می گردد، یا تصمیم گرفته که مرگ و خودکشی در خانه خود را به جای زندگی ذلت بار در آوارگی قبول کند، یا اینکه مطمئن شده است که خانه خود را بدون دلیل ترک کرده است. اینجا باید بیطرف باشیم و مانند آن خواهر عراقی که در اظهار نظر خود ارتش مهدی را تنها مسئول آوارگی دانسته است، طرف یکی از دو قومیت را نگیریم. بلایی که بر سر مردم مظلوم عراق آمده است، این است که تمامی شبه نظامیان متعلق به احزاب مختلف، بدون توجه به قومیت و مذهب آنان، در کار کثیف آوارگی شرکت کردند و هیچ کس از انسانهای ساده و فقیر عراق، از این جنایت، جان سالم به در نبردند.