آشکار است که سال ها حکومت خودکامگان و دیکتاتورها دشواری های بسیاری را در سطوح گوناگون پدید آورده است. یکی از زشت ترین آنها مشکلات اجتماعی است. چیزی که هنوز هم عراقی ها از آن رنج می برند. یکی از مهم ترین آنها کاهش سطح زندگی گروه های بزرگی از مردم عراق می باشد. جنگ و سیاست های سهل انگارانۀ نظام پیشین شمار بسیاری از زنان بیوه و بچه های یتیم به جای گذاشته است.
در پنج سال گذشته، عراق شرایط بد امنیتی و خشونت های فرقه ای را پشت سر نهاده که کشور تا لبۀ پرتگاه جنگ داخلی کشانید. این مسایل سبب گردید تا گروه های مسلح بکوشند فقیران را که دولت از آنها غفلت کرده و نظام پیشین معنویت و ارزش های اخلاقی آنها را نابود کرده بود مورد بهره برداری قرار دهند. این گروه های ناتوان اجتماعی از بسیاری جهات به ویژه مسایل مالی آسیب پذیر بودند. این موضوع سبب گردید که این سازمان ها به ویژه القاعده آنها را زیر فشار قرار دهند و زمینۀ مساعد را در زنانی که باید از خانوادۀ خود پشتیبانی نمایند، یافته اند.
برخی از تحلیل گران می گویند که القاعده و گروه های مسلح با به کارگیری زنان به عنوان بمب گذاران خودکشی کننده، هم از زنان و هم از سنت ها ورسم های جامعۀ عراق بهره برداری می کنند که به زنان احترام گذاشته و اجازه نمی دهد که مردان آنان را بازرسی نمایند. این رسم سبب می شود که زنان آسان تر بتوانند به مرکزهای خرید و بازارها راه یافته و خود را در میان گروهی از بی گناهان منفجر کرده و سبب کشتن و زخمی شدن مردم گردند.
امروزه واقعیت این است که زنان از توانایی هایشان بهره گرفته و نقش ویژه ای در جامعه و پهنه های سیاسی، اجتماعی، فکری، و حرفه ای بازی می کنند. شرکت آنها در سازمان های نهادهای مدنی پیشتاز نقش کارآمدی است که آنان در جامعه به عهده دارند و خواست آنان برای به دست آوردن حقوقشان به آنان امکان می دهد که در دل جامعۀ عراقی جای داشته و کمک کند تا بر دشواری هایی که مُرده ریگ نظام پیشین است چیره آمده و معیارهایی نوین برای جامعه ای نوین بنا کنند.
بهره برداری از زنان در استان دیالی از همه بیشتر بوده است، زیرا در این استان شمار زنان بمب گذار خودکشی کننده از همه بالاتر بوده است. القاعده این زنان را شست و شوی مغزی داده و با انگیزه های مالی فریب داده است . برای آن که این زنان کارهای تبه کارانۀ خود را که به قربانی کردن غیر نظامی ها می انجامد، انجام دهند، این سازمان از اندیشه های ویران کننده ای که مغایر با دین و شریعت اسلامی هستند بهره گیری می نماید.
در اینجا این پرسش مطرح می شود: آیا زنان عراقی سرشتی ستیزه گرانه دارند و هنوز پس از به دوش کشیدن بارهایی که در سال های گذشته ناچار از تحمل آنها بوده اند، این توانایی را دارند که تبه کار شده و انسان ها را به قتل برسانند؟
عبدالسلام الحلی، استاد جامعه شناسی در دانشگاه بغداد، در گفت و گویی با موطنی گفت: «جامعۀ عراقی با ویژگی هایی مشخص شده که زنان را با روح نخستین دختری که از زهدان آنان بیرون می آید آمیخته است. زنان عراقی برای پایداری شان در برابر دشواری ها شناخته شده اند، ولی این زنان همچنین برای اشک هایی که در وضعیت های عاطفی از چشمشان فرو می غلتد نیز شناخته شده اند.»
وی افزود: «زنان عراقی با کینه توزان سر سازگاری ندارند. آنها ممکن است در کشتزارها کار کنند و همزمان فرزندانشان را بزرگ کنند و یا در یک سازمان دولتی کار کنند. ما زنان بسیار تحصیل کرده ای داریم، شاید بیش از همۀ کشورهای عرب؛ این نشانۀ آن است که زنان عراقی می توانند با زندگی دست و پنجه نرم کرده و در جامعه کارآمد باشند.»
ادیبان نیز در این باره دیدگاه خود را بیان داشته اند. مهند صالح که خود شاعر است می گوید: «ما عراقی ها فرزند یک مادر هستیم. زمانی که او احساس ناتوانی می کند، در انتظار شنیدن واژه های قهرمانی و غرور انگیز از سوی مردان است. زمانی که مهربانی خود را نشان می دهد،واژه هایش از مهر آکنده است. زنان عراقی سرشتی هوشمندانه دارند و رمز و رازهای زندگی را دریافته اند. سرشت زندگی عراقی از زنبور عسلی سرچشمه می گیرد که بر درختان تُرَنگ کار می کند، از زمین بارآوری سرچشمه می گیرد که دجله و فرات آن را سیراب می سازد. همۀ این ویژگی ها زنانه است. پس این همه کشتن از سوی زنان از کجا آمده است؟»
وی افزود: «ما باید به جنبه های دیگر نیز بنگریم. زنان در نظام پیشین بسیار رنج بردند. امروز نیز چنین است و زنان باید با دشواری های بسیاری در زمینه های گوناگون، به ویژه فعالیت های اجتماعی دست و پنجه نرم کنند.»
سازمان های جامعۀ مدنی عراق می کوشند تا به زنان نیازمند و به ویژه به بیوه زنان و یتیمان که بار سیاست های غلط و ندانم کاری های جامعۀ عراق را به دوش می کشند، یاری رسانند. اکنون این حق زنان است که بخواهند بخش فعالی از جامعه باشند، تا تقشی را که از آنان انتظار می رود به انجام رسانند و در دام القاعده و سازمان های غیرقانونی مسلح نیافتند؛ تا بتوانند سرشت عراقی خود را که این گروه ها برای نابودی آن تلاش می کنند، متجلی سازند.
درود بر زن عراقی که دستش را در خاک عراق فرو می برد و سرش را پاک می کند، سر به سوی آسمان می آورد تا پروردگار را ستایش کند و برای این سرزمین نیکو و دشواری های آن خواهان برکت شود. رستگاری ما تنها در این خواهد بود که به مام میهن بیاویزیم و به آغوش عراقمان بازگردیم.
یک بار دیگر القاعده نشان داد که این سازمان برای جان مردم عراق ارزشی قائل نیست. آنها نیروهای امنیتی عراقی را به همراه مردان و زنان عراقی، کهنسالان و حتی کودکان به قتل می رسانند. حالا نیز به خود جرات می دهند از زنان عراقی برای ارتکاب این قتل های بی رحمانه استفاده کنند. خون عراقی نجیب است. چرا باید بر زمین ریخته شود؟ روحانیون عراق همه یک صدا خواستار توقف این کشتارها شده اند. با این وجود سازمان القاعده همچنان به ریختن خون نجیب عراقی ها ادامه می دهد. با شروع بازسازی عراق این جنایات بی رحمانه دیگر جایی در عراق ندارد.
نظرات خوانندگان
-
خواهشمندیم نظرتان را درباره مقاله فوق با ما در میان بگذارید تا ما بتوانیم کیفیت این سایت اینترنتی را بهبود ببخشیم.
- شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها در موطنی
دعا می کنم زنان عراقی در برابر فریب کاری ها و لذت های مادی پایدار باشند. خدا با شما خواهد بود.