جشنوارۀ «الجواهری، نخستین سرایندۀ خلاق» در هفتۀ گذشته با همکاری خانۀ شعرشهرستان نجف و انجمن «الجواهری» دانشکدۀ ادبیات دانشگاه کوفه که در سال گذشته ساخته شد، در استان نجف برگزار گردید.
سی نفر از سرایندگان و ادیبان استان نجف و استان های دیگر عراق در این جشنواره شرکت کردند. آنها سروده هایی را در توصیف الجواهری و خلاقیت شعری و ادبی وی خواندند. در این جشنواره همچنین شماری از استادان دانشگاه کوفه و همچنین علاقمندان شعر و ادبیات نیز حضور داشتند.
دکتر علی الخالدی، استاد دانشکدۀ ادبیات و مدیر انجمن «الجواهری»، تأکید کرد که هدف از برگزاری این جشنواره، بزرگداشت محمد مهدی الجواهری، نخستین سرایندۀ عرب می باشد. وی اشاره کرد که شهروندان زادگاه «محمد مهدی الجواهری» شناخت چندانی از وی ندارند.
وی در ادامه افزود: «شایسته است که بیش از این به شخصیت محمد مهدی الجواهری پرداخته شود؛ چرا که وی در طول یک سده ارزشمندترین اشعار عربی را در روزگار نوین سروده است.» او از محمد مهدی الجواهری به عنوان نخستین سرایندۀ عراق و عرب و همچنین سرایندۀ انسانیت یاد کرد.
عادل البصیصی، یکی از سرایندگان حاضر در جشنواره نیز از محمد مهدی الجواهری به عنوان سراینده ای بزرگ یاد کرد که تمامی عناصر خلاقیت در شعر را در کنار هم گرد آورده است و گفت که از وی، به طور به عنوان «سرایندۀ بزرگ عرب» یاد می شود. وی از شهروندان عراقی و به ویژه شهروندان زادگاه وی و همچنین تمامی علاقمندانش از سراسر کشورهای عربی خواست تا بیشتر به شخصیت این سرایندۀ بزرگ بپردازند.
یادآور می شود که محمد مهدی الجواهری، سراینده ای از وابستگان خاندان نامدار «الجواهری» است. وی در روز بیست و ششم ماه ژوئیۀ سال 1899 در نجف دیده به جهان گشود و در روز بیست و هفتم ماه ژوئیۀ سال 1997 در دمشق چشم از جهان فروبست. وی نزدیک به یک سده زندگی کرد و سال های طولانی از زندگی خود را نیز در تبعید به سر برد. زمان حضور وی در پراگ، پایتخت جمهوری چک، طولانی ترین دوران تبعید او به شمار می رود. او در این مدت شعرهای بسیاری را سرود. محمد مهدی الجواهری معروف به «سرایندۀ بزرگ عرب» می باشد.
پدر محمد مهدی الجواهری یکی از روحانیان نامدار و سرشناس نجف بود که همین امر موجب شد که وی در یک خانوادۀ مذهبی بزرگ شود. محمد مهدی الجواهری تا سی سالگی عمامه بر سر داشت؛ ولی پس از آن عمامه را کنار گذاشت و راه دیگری را برگزید و تا پایان زندگی خود آن راه را پیمود.
نظرات خوانندگان
TEXT
-
خواهشمندیم نظرتان را درباره مقاله فوق با ما در میان بگذارید تا ما بتوانیم کیفیت این سایت اینترنتی را بهبود ببخشیم.
- شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها در موطنی
چیز عجیبی نیست که «نجف» علاوه بر تعداد زیادی از بزرگان که نقش بزرگی در فقه و ادبیات و شعر داشتند انسان بزرگ دیگری را به دنیا بیاورد. اما او بزرگترین شاعر عرب بود و ویژگی های خاصی مانند قدرت شعر و توانایی بداهه گویی و روحیه میهن پرستی داشت. او را به عنوان «متنبی» عرب ها توصیف کردند، البته اگر بالاتر از او نباشد. اما چیز عجیبی که وجود دارد که البته این مساله از مسائل مسخره روزگار است این است که شخصی بی ارزش با وی مبارزه کند، شخصی ساکن ترمینال ها و قهوه خانه های بی ارزش؛ کسی که به طور تصادفی و با کمک سروران صهیونیستش سردمدار عراق شد. در آن زمان خون در تمامی نقاط عراق جاری شد. او با ادیبان و دانشمندان به مبارزه برخواست و ابلهان و نادانان را به خود نزدیک کرد. بدترین کاری که انجام داد این بود که شناسنامه بزرگترین شاعر عرب را از او گرفت؛ شاعری که هر نقطه ای از جهان آرزو داشت شخصی مانند «الجواهری» داشته باشد. خواهشمندم که بر این زاویه و زاویه های دیگر تاکید کنید. چون هر عراقی یا عربی می خواهد حقیقت را بفهمد، نه آن چیزی را که نژاد پرستان توصیف می کنند. ای کاش قصیده «العملاق» را برای من بفرستید که با این بیت آغاز می شود: «ای فرزند فرومایه، از اصل خود بپرس! آیا تو یک عرب هستی یا من؟» با تشکر